We hadden langs de muur wat doosjes staan en in 1 doosje hadden we een make-up pad gedaan waar de lucht van wiet aanzit. Ook als de wiet weg is kan ze het nog ruiken.

Dus als iemand iets in zijn zak heeft gehad blijft ze het ruiken.

 

 Ernst met  Azuro, Arnold en ik met Djem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de  honden natuurlijk helemaal ideaal omdat ze gewoon mee konden en daar helemaal "thuis" zijn.

Als ik nu zo naar buiten kijk dan hebben we het helemaal niet zo slecht getroffen met het weer want we hebben het zwembadje toch wel neergezet.

We hebben bij ons huisje wel een zwembad, maar daar mogen Djem en Csilla niet in dus dan maar het kleine badje.

 

 

Altijd lekker om even af te koelen.

Het is natuurlijk ook heerlijk om de bossen in te gaan en dat hebben we dan ook elke dag wel minimaal 3x per dag gedaan. (Ons huisje staat middenin de bossen)

Geweldig vinden ze dat.

 

 

Csilla is inmiddels 1 jaar oud en lijkt heel erg op haar vader.

Als ze zo naast Djem ligt kun je het goed zien. Ze heeft een wat grover hoofd en meer amandel vormige ogen.

 

 

Kortom: De combinatie Djem Csillag is een hele goede keuze geweest. En wat lijken alle broers en zussen op elkaar...

 

Wat zit daar nou op mijn neus???.....   Hahaha een vlieg....

 

 

 

Als ik het goed heb is het van links naar rechts:  Vida met zijn oudere "broer" Body, Ilka, Joya, Jack, Csilla en Djem.

Als ik het niet goed dan hoor ik het graag.

 

Meer foto's komen snel. Mariska (fotograaf) heeft het even druk met haar eigen bedrijfje, maar ze heeft beloofd zo snel mogelijk foto's door te sturen.

 

Het was heel leuk om Djem en Csillag (ja papa was er ook bij....) met hun kroost samen te zien. En ze hebben allemaal wel iets van hun ouders mee gekregen.

 

wordt vervolgd......

 

 

 

Het is altijd een leuk gezicht als ze gaan spelen.

Ik moet wel zeggen dat Csilla steeds vaker Djem op zoekt voor een robbetje "vechten" . En ze kan daar dan heel gemeen in zijn. Zo is Djem na haar loopsheid schijnzwanger geweest en heeft dus opgezette tepels.

Dat is heel leuk om dan aan te trekken........ auwwwww

En Vida, Quattro, Zara, Joya, Ilka, Jack en Csilla lijken qua uiterlijk ook sprekend op hem. Herman en Jet zijn de baasjes van Csillag en Herman heeft zich ontpopt als een echte voorjager.

Omdat niet iedereen weet wat een "voorjager" is en wat je allemaal met een Vizsla kunt doen hebben we hieronder de tekst gezet wat in een jachtblad heeft gestaan.

We hopen dat jullie het leuk vinden om Csillag zijn ervaringen te lezen.....

 

 

 

Om half zes loopt de wekker af, mooi op tijd. We gaan vandaag naar Fijnaart voor onze eerste veldwerktraining voor staande honden. Als ik op de rand van het bed zit, gaat de telefoon. Het is mijn dochter die net terug is van een schoolreisje, een skivakantie. Haar vriend zou haar ophalen, maar die komt niet.... en of ik haar even op wil halen.. "Dat kan net, ik kom eraan" zeg ik. Na het afraffelen van het gebruikelijke ochtendritueel spoed ik mij naar haar school en haal haar en een vriendin op. Het is koud, 5 graden onder nul, maar het nieuws voorspelt een mooie dag. Nog even snel Csillag uitlaten. Een kwartier later dan de bedoeling is, vertrekken we naar Fijnaart. Wordt het toch nog haasten. Wat een eind zeg, maar met een muziekje vliegt de tijd. 't Is lekker rustig op de weg en met de cruise control gaat het als vanzelf. Af en toe is het mistig, maar bij Fijnaart is het helder weer. We hebben wat tijd ingehaald en vlak voor Fijnaart stop ik nog even om Csillag uit te laten. In Fijnaart brengt de TomTom me niet precies waar ik moet zijn, maar na wat heen en weer rijden op de Kadedijk zie ik de "Fendertse Hoeve" waar we ons moeten verzamelen. 10 minuten te laat loop ik de donkere barruimte binnen en begroet iedereen. Er doen 11 combinaties aan de training mee.

Naast de deelnemers zijn natuurlijk ook instructeur Jaap, een praktijkman pur sang, jachthouder Jan, die belangeloos zijn velden beschikbaar stelt, en organisator Sam aanwezig. Het wachten is nog op één combinatie, maar die komt zonder afmelding helaas niet opdagen.

 

Sam verwelkomt ons en legt het doel van de training en het programma van de dag uit. Jaap vraagt of iedereen weet wat veldwerk inhoudt en vertelt een aantal belangrijke verschillen tussen de jeugd- en de open klasse. Bij de jeugd gaat het nog niet om "strak" flankeren, maar vooral om de aanleg van de hond. "Laat de hond vooral zelf lopen, stuur niet te veel en....ik wil geen fluit horen!" zegt hij. Hij adviseert ons het boek van Peter Eering, 'De staande jachthond in de praktijk' te lezen. Sam raadt daarnaast het boekje van Johan Kraaij 'Spel op de wind' aan. Laat ik nu toch beide werken uitvoerig bestudeerd hebben. Wat kan er nu nog mis gaan ?!?

Om half tien vertrekken we naar de velden, het is vlakbij, maar we nemen wel de auto. Bij een skatebaan parkeren we de auto en lopen naar de daarachter liggende velden. Het veld bestaat uit klei met daarop zo'n 10 cm hoge wintertarwe. Niet iets waar fazanten zich kunnen verstoppen, maar het gaat nu vooral om de loop. De volgorde waarin we lopen is zoals die op de lijst staat. Om de reuen niet teveel het hoofd op hol te laten slaan bieden twee voorjagers aan hun honden als laatste te laten lopen omdat deze loops zijn. Heel erg collegiaal van ze!

De honden blijven in de auto tot ze aan de beurt zijn. Wij zijn als 6e combinatie aan de beurt en de eerste van de combinaties die 'onervaren' zijn. We lopen naar Jaap toe en ik wil Csillag netjes naast me laten zitten. "Zitten hoeft nu niet, het is geen KNJV" zegt Jaap. Ja dat is waar, dat wist ik ook wel; 'Besteed zo weinig mogelijk aandacht aan de hond. Hij moet bezig zijn met het vinden van wild en niet gestoord worden door onnodig appèl.' Jaap vertelt nog even in het kort wat ik moet doen: "Loop tegen de wind in, je hond zal het vanzelf goed doen" Ik laat Csillag los en wijs hem de richting waarin hij zijn loop mag beginnen en zeg zachtjes "Ga je gang".

waarop hij als een speer wegsprint. Ik loop op de wind en Csillag maakt al snel (dus te kort!) een slag en loopt met passie en een goede kophouding voor mij langs. Na de tweede slag - weer te kort _ roept Jaap: "Wat ben je nu aan het doen? " Koortsachtig dien ik na over wat hij nou bedoelt, maar ik heb geen flauw benul. Ik kijk hem vragend aan. "Waar komt de wind vandaan? roept hij. Ik wijs hem de windrichting, maar dat blijkt niet de juiste. "Nee, de wind komt niet dáár vandaan, maar dáár"  en Jaap wijst me een 30graden andere richting. Hij gooit ter controle een paar tarwesprietjes in de lucht. "Oké" zeg ik en na Csillag weer op het spoor te hebben gezet, ga ik verder in de aangewezen richting.

Na twee - weer te korte slagen hoor ik: "Waar loop je nu naar toe?" Ik kijk hem weer vragend aan, waarop hij aangeeft: "Je moet tegen de wind in lopen". Hij gooit weer een paar sprietjes in de lucht en wijst in de richting die ik aanvankelijk liep: "De wind draait, daar komt de wind nu vandaan!". Door die richtingsveranderingen zal Csillag een punt van het veld overslaan. Ik vraag aan Jaap hoe ik dat op moet lossen. "Als de wind draait dan draai je mee, als de hond daardoor een puntje van het veld mist dan is dat maar zo"antwoord hij.

Csillag flankeert heen en weer, maar met korte slagen. Het veld nodigt ook niet echt uit om te jagen, maar dat mag natuurlijk geen reden zijn om kortere slagen te maken. "Je moet je hond ondersteunen" roept Jaap.

"Geef met je hand aan in welke richting hij moet lopen en wenden". Het spookt door mijn hoofd: Maar ik mocht hem toch niet sturen? Als ik met mijn hand wijs dan stuur ik hem toch, of is dat ondersteunen? Oké, dan gaan we maar flankeren zoals het volgens mij in de boekjes staat en ik steek mijn hand uit als Csillag kijkt. Csillag rent in de richting die ik hem wijs en laat mijn hand zakken. "Hou je hand omhoog en zodanig dat je hond het ook ziet!"roept Jaap. Zo gezegd, zo gedaan. Csillag loopt prima in de aangegeven richtingen, maar steeds moeizamer en met steeds kortere slagen. Bij elke wending kijkt hij tijdens het lopen even in mijn richting (dat is goed), maar hij draait soms van de wind af (dat is niet goed). Opeens staat hij voor.... ik loop naar hem toe, maar hij komt erachter dat het 'maar' een paar eenden in de slootkant zijn, hij laat los en vervolgt zijn loop zonder mij aan te kijken. 'Goed zo' denk ik. Even later roept Jaap dat we stoppen en ik fluit Csillag bij me en loop naar Jaap toe. Hij herhaalt nog even de al eerder genoemde punten en zegt dat ik de wendingen van de wind af niet moet tolereren: "Opnieuw laten doen, met arm aanwijzingen geven zodat hij met de neus in de wind draait". Ik merk op dat hij even voorstond op eenden. "Voorstaan op iets anders dan fazant of patrijs moet je volkomen negeren, of fluiten en doorsturen"zegt hij. Op de terugweg zegt Jaap: Mooie hond, goede gang, loopt goed, wie is zijn vader?". Ik antwoord: "Zijn vader is een Duitser: Alarith von der Wallmey", en ben het natuurlijk volkomen met hem eens dat Csillag een mooie hond is. En dat hij goed loopt is ook waar, maar dat heeft hij nu niet laten zien.

  Herman en Csillag

 

Zo komen alle honden aan de beurt op hetzelfde veld. Eerlijk gezegd let ik niet goed op iedereen. Wel valt me op dat de meeste honden goed beginnen, maar na een tijdje steeds minder gaan lopen. Na verloop van tijd is iedereen geweest en gaan we naar een ander veld. Dat veld ligt ruim 20 minuten verder. In colonne rijden we over smalle weggetjes en dijkjes. Als we op de nieuwe locatie aankomen, verorberen we eerst onze lunchpakketten. Heerlijk, door de gezonde buitenlucht rammel ik van de honger! Jaap geeft even een demonstratie hoe je moet veldwerken. Met grote mooie slagen flankeert zijn hond over het veld. Het valt me op dat hij maar heel weinig aanwijzingen geeft en zeker niet constant met de hand 'richting' geeft. Practig om te zien, geweldig als Csillag en ik dat ook eens zo zouden kunnen. Na deze mooie show en enig oponthoud vertrekken we weer. We kunnen niet keren en iedereen moet in zijn achteruit over de smalle dijk terugrijden. Het is toch wel een heel spectakel zo'n training. Een hele colonne auto's die door de velden trekt. Met al het lawaai dat dat met zich meebrengt is het wild als dat er zit toch ruim van tevoren gewaarschuwd??

 

We komen aan bij een graanstoppelveld. Sam en Jaap zetten fazanten weg in het veld en dekken deze af met wat stro zodat ze niet zichtbaar zijn. Iedereen mag hetzelfde doen als vanmorgen, maar nu is het de bedoeling dat de hond op de fazanten tekent en voor staat. De volgorde is dezelfde als vanmorgen. Om de tijd te doden wisselen de voorjagers, die niet aan de beurt zijn, met de nodige humor allerlei wetenswaardigheden uit. Het onderwerp is altijd "jachthonden" . De tijd vliegt, ook al duurt het ruim twee uur voordat Csillag en ik aan de beurt zijn. Jaap vertelt wat ik moet doen om de hond in 'positie' te krijgen. Ik slip Csillag en wijs naar een hoek aan de onderkant van het veld. "Ga je gang" en hij sprint bij me vandaan. Vlak bij de hoek moet ik hem nog even ondersteunen om hem helemaal tot in de punt te krijgen. Vervolgens maakt hij twee mooie brede slagen, tekent.... en duik direct op de fazanten. Ik ren naar hem toe. Voorstaan is er niet bij, maar met passie wil hij de zak met fazanten verorberen, zo lijkt het. Ik prijs hem uitbundig, pak hem vast bij het nekvel en haal hem langzaam terug om te voorkomen dat hij een fazant kraakt. "Wat doe je nu fout" schreeuwt Jaap. Weet ik veel, Csillag doet wat fout, hij staat niet voor, wat heb ik dan nu fout gedaan?... schiet het door mijn hoofd. "Je hond heeft de fazanten voor je gevonden en vervolgens pak je hem in het nekvel!" Ja, daarin heeft hij volkomen gelijk. Ik had hem onder de hals moeten pakken en/of wegdragen. Ook kan, volgens Jaap, het belonen véél beter: "Zet een hoog stemmetje op als je je hond beloont".

 

We gaan verder om de andere fazanten te vinden. Csillag loopt behoorlijk, veel beter dan vanmorgen, maar hij vind ze niet. Achteraf gezien omdat ik hem te weinig laat doorlopen naar de lage zijkant van het veld. Nadat ik hem, op aanwijzing van Jaap, opnieuw heb ingezet vindt hij ze snel. Ook nu is voorstaan er niet bij. Raar eigenlijk, als hij in het vrije veld een zich drukkende fazant of patrijs verwaait, blijft hij stokstijf voorstaan. Volgens Jaap is dat niet raar. De meeste honden die op echte fazanten hebben voorgestaan, staan niet meer voor op gekooide fazanten. Al met al ging het vanmiddag een stuk beter dan vanmorgen. Ook bij de andere voorjagers gaat het nu veel beter. Ligt dat aan het veld, aan de wind, aan de fazanten in het veld? Wie zal het zeggen...

 

Rond een uur of vijf zitten wij voorjagers, nu met meer ervaring, op het zonovergoten terras van de 'Fendertse Hoeve' na te praten over de training. Helaas is een aantal voorjagers al naar huis omdat ze verplichtingen elders hebben. Sam bedankt Jaap voor de leerzame instructies en Jan voor het begruik van zijn velden. Daarna bespreken we de honden van de voorjagers die nog aanwezig zijn. Ik twijfel sterk of ik wel mee moet doen aan de komende voorjaarsveldwedstrijden. Het ging naar mijn idee allemaal niet zo goed en ik vraag de mening van Jaap. Hij zegt, "Hij is er nog niet klaar voor, maar gezien zijn leeftijd mag je in september niet meer mee doen in de jeugdklasse. Als je dit voorjaar meedoet, kun je mooi ervaring opdoen, maar een kwalificatie zit er waarschijnlijk niet in."

De anderen raden me ook aan om mee te doen. Oké, ik neem weifelend een besluit, wij doen mee aan de wedstrijden en ik zie dat maar als training. We worden er in ieder geval altijd wijzer van!

 

Herman Obbink.

 

 

 

 De wedstrijd is inmiddels achter de rug. De ervaringen daarvan komen hier later te staan, dus....

wordt vervolgd........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Csilla scheelt in hoogte niet echt veel meer met Djem. Ook qua snelheid moet Djem zichzelf nu bewijzen want dochterlief is haar behoorlijk aan het uitdagen.

Het is zelfs voor ons soms verwarrend wie wie is als ze aan het spelen zijn want ze lijken echt op elkaar.

Csilla is natuurlijk nog niet helemaal uitgegroeid maar we kunnen wel zien dat ze een beetje het hoofd van haar vader heeft.

Ook de poten heeft ze van haar vader dus het is echt een mix van beide ouders geworden.

Ook bij de andere pups zie ik echt beide ouders terug en dat is mooi te zien.

 

Tegenwoordig neem ik beide honden mee met hardlopen en dat vinden ze geweldig. Csilla blijft heel goed bij me en vind het prachtig om naast me te lopen. Ze kijkt me dan echt aan zo van.. doe ik het goed???

Het is alleen een beetje jammer dat ze het langer volhouden dan dat ik doe.  ;-) 

Als ik met de cooling down bezig ben vinden ze het nog even nodig om met elkaar te stoeien. Het lijkt wel of dat hun cooling down is want ze doen het echt elke keer weer.

Het is een prachtig gezicht om te zien hoe Csilla Djem toch elke keer weer te snel af is.

 

 

 

   Csilla......

 

 

     Djem...

 

 

 

Djem (ligt voor) en Csilla.

 

Dat komt wel vaker voor en Csilla had dus die pech, ondanks dat ze veel botten eet.

Vandaag zijn haar melk tanden en een paar kiezen die al los zaten verwijderd. Dat moet natuurlijk onder narcose gebeuren.

 

 

 

 

Ook heb ik nog een filmpje gemaakt. Er was een stagaire bij aanwezig dus er moest het een en ander uitgelegd worden.

Ik ken Marinus (dierenarts) al bijna 20 jaar dus hij was zeer lollig...  ;-) 

 

 

Zelf dacht ik dat het alleen om de hoektanden ging. Maar uiteindelijk zijn er toch een aantal meer verwijderd.

 

 

 

 

 

Op dit moment heeft ze dubbele hoektanden.

Haar melktanden zitten nog niet los dus we moeten dit even in de gaten houden anders moeten we langs de tandarts  :-O 

 

 

Verder ziet het er goed uit maar we moeten het wel even in de gaten houden.

Een tip voor de mensen die een pup hebben (welk ras dan ook) Hou de tanden tijdens het wisselen in de gaten want het is natuurlijk niet goed als er melktanden blijven zitten.

 

Degene die geen last heeft van tanden is natuurlijk Coco...

Csilla gaat hem elke morgen even begroeten  (Y) 

Natuurlijk hou ik dit wel een beetje in de gaten want als Coco Csilla te pakken krijgt dan heeft ze een behoorlijke piercing  :-$ 

Normaal gesproken doet Coco de honden niets maar ook een vogel heeft weleens een rotbui.

 

Het verhaal willen we jullie niet onthouden want dit is denk ik bij iedereen hetzelfde, dus heel herkenbaar.